KOPP/KOV

Als je bent opgegroeid als KOPP’er, heb je het al ontzettend knap gedaan door strategieën te ontwikkelen die je hielpen overleven. Maar de coping die je eerder hielp -zoals te veel geven aan anderen, jezelf isoleren of jezelf verdoven – dient je nu niet meer. Sterker, juist jouw coping kan leiden tot fysieke en mentale klachten. Je hebt vaak nog veel te ontdekken, zoals wie je bent, wat je wilt, en hoe je authentieke keuzes maakt en relaties opbouwt. Ook kunnen triggers uit het verleden je huidige reacties beïnvloeden, wat relaties bemoeilijkt als je anderen verantwoordelijk maakt voor jouw oude wonden. Gelukkig kun je leren om niet in de marge te blijven van wat je leven zou kunnen zijn, maar voluit te leven.

Je bent niet de enige die dit leest en denkt “het viel bij mij wel mee”. Dat kan natuurlijk. Maar het kan ook komen uit loyaliteit naar je ouders, of dat het nog niet willen onderkennen van dat het wel zo erg was. Je hoeft geen hekel te hebben aan je ouders, om te willen onderzoeken op welke manier je nog altijd last hebt, van wat zij (niet) hebben gedaan. Je mag ook hun onmacht zien, hoe ze het niet beter konden. Maar dat neemt niet weg dat jij schade hebt ondervonden waar je tot op de dag van vandaag mee te dealen hebt. En daar mag je zorg voor dragen, en daar mag je hulp bij vragen.

Sommige mensen komen pas later in hun leven tot de realisatie dat het in hun jeugd niet zo fijn en veilig was, als ze altijd dachten. Maar het is ook niet gek als je jong bent en vastloopt door de opvoeding die je (niet) hebt meegekregen. Waar je ook bent, je bent welkom.